1. „Postawcie Eucharystię w centrum swojego życia”.
Eucharystia jest drugim po maryjności rysem duchowości kapłana diecezjalnego. Św. Jacek Odrowąż, tak jak wielu innych świętych kapłanów, w centrum swojej duchowości stawiał miłość do Maryi i wierność wobec Eucharystii. Święte kapłaństwo, to kapłaństwo gdzie Eucharystia jest w centrum. Mam zadanie, aby stać się człowiekiem Eucharystii. Dlatego traktując poważnie swoje kapłaństwo, trzeba przyjąć zasadę: ani jednego dnia bez Eucharystii!
2. „Czyż i wy chcecie odejść?”
Pytanie, które Jezus stawia wobec tych, którzy Go poznali. Stawia je też na mojej drodze. Domaga się osobistej odpowiedzi i pobudza do decyzji. Twoja decyzja na powołanie do kapłaństwa była decyzją wyboru drogi życia. Jaka to jest droga? Jest to droga świata duchowego, a nie świata cielesnego. Na drodze życiowego powołania nie jest zatem ważne „co” ma słowa życia, ale „kto” ma słowa życia. Życie nigdy nie ma sensu, jeśli pytam „dla czego będę żył”. Ale nabiera sensu, gdy pytam „dla kogo będę żył”. Musisz więc pytając o swoje powołanie pytać, oto dla kogo chcesz żyć. Kto jest dla ciebie tak ważny, że zgadzasz się oddać mu swoje życie?
3. „Przyznacie, że tym co naprawdę liczy się w życiu, jest osoba, z którą decydujemy się życie dzielić”.
Problem osoby. Jest to chyba istota tajemnicy szczęścia. Człowiek jest osobą i to otwartą osobą. Staje się zatem szczęśliwy, kiedy wchodzi we wspólnotę z drugą osobą. Normalnie mężczyzna po prostu spotyka kobietę i zakładają rodzinę. Jeśli zatem kapłaństwo ma być życiową drogą dla człowieka, to na tej drodze musi być też druga osoba. Nigdy podczas drogi kapłańskiej nie można zapominać tej prawdy: Bóg jest osobą. Bóg jest zatem zdolny zaspokoić mój naturalny głód osoby. Nie zatem samo kapłaństwo jako urząd spełnia pragnienia ludzkie, ale kapłaństwo jako bliska więź z osobą Boga. To jest najważniejsze: abyś spotkał Boga. Tylko bowiem osoba może zaspokoić największy głód w człowieku, to jest głód miłości. A Bóg jako osoba ma uczucia i zdolny jest do miłości. Bóg potrafi cię kochać.
Niektórym wydaje się, że na drodze życia małżeńskiego ten głód uczuciowy zostanie zaspokojony. Na pewno tak, ale w sposób nie doskonały. Mało jest przykładów małżeństw albo skłóconych, albo wprost rozbitych. „Każda osoba ludzka jest nieuchronnie ograniczona” – mówił Papież. To nie oznacza, że małżeństwo jest gorsze, ale to oznacza, że nawet małżonkowie nie dadzą rady bez odniesienia do osoby Boga i Jego miłości. Także małżonkowie w Bogu szukają zaspokojenia głodu miłości. Stając do sprawowania Eucharystii trzeba stawać ze świadomością, że Bóg jest osobą, że żyje, czuje i kocha.
4. „Eucharystia jest sakramentem obecności Chrystusa”.
Eucharystię dlatego trzeba tak pielęgnować w życiu kleryckim i kapłańskim, że Bóg jest tu tak blisko. Nie ma na Ziemi takiego drugiego miejsca, gdzie można by znaleźć się bliżej Boga jak podczas Eucharystii.
Ks. Bronisław Mokrzycki SJ, tak mówił o Eucharystii: „Tu bije serce. To jest pulsujące ciągle serce. Eucharystia jest miejscem uduchowienia. To miejsce na pustyni, gdzie spotykają się serca Boga i człowieka”.
Zrozumiałe więc staje się dlaczego właśnie Eucharystia należy do szkieletu kapłańskiej duchowości. Człowiek potrzebuje bliskości osoby. Bóg jest osobą, a bliskość Jego staje się wyjątkowo intensywna podczas Eucharystii. Nie ma zatem świętego kapłana bez przywiązania do Eucharystii.
5. „Niech Eucharystia kształtuje wasze życie”.
Eucharystia była życiową siłą świętych kapłanów. Trzeba zatem pielęgnować udział w Eucharystii, by nie stracić wiary w obecność Bożą. Największym dramatem na drodze powołania jest utracić wiarę w obecność Boga w Eucharystii. Trzeba pilnować tej duchowej więzi z Bogiem. By nie zwątpić, że Bóg jest osobą, bo wtedy zacznę zaspokajać swój głód miłości w śmiertelnych osobach lub w przemijających przedmiotach. Bo wtedy przestanę sprawować Eucharystię jako misterium, a zacznę ją odprawiać jako obrzęd.
By nie tylko odprawiać, ale naprawdę uczestniczyć we Mszy św., trzeba uciszyć siebie, skupić się w sobie. A zatem przygotowanie kapłana do Mszy św. nie może się ograniczyć tylko do strony „technicznej”, ale najważniejsze staje się przygotowanie duchowe.
Podstawowym warunkiem tego duchowego przygotowania jest cisza. Jak mało tej ciszy w naszych zakrystiach. Wieszamy ministrantom wielkie kartki z napisem „Cisza, Bóg jest blisko!”, a sami temu zaprzeczamy. Dlaczego nie potrafimy powstrzymać się od rozmowy w czasie przygotowania się do Mszy koncelebrowanej? A dlaczego my kapłani mamy zwyczaj rozmawiać podczas Mszy św., której nie odprawiamy, ale siedzimy z innymi kapłanami w ławce? Wielki teolog Romano Guardini, zapytany raz, od czego należy zaczynać życie liturgiczne, bez wahania odpowiedział: „Od uczenia się ciszy; bez niej wszystko staje się niepoważne, albo bezowocne”.
6. Eucharystia jako „siła przebicia”.
Ojciec Święty podczas trwania Kongresu Eucharystycznego w Polsce w 1987 roku na spotkaniu z młodzieżą w Krakowie mówił o wielkiej „sile przebicia”. Człowiek potrzebuje siły, by przebić się przez trudności zewnętrzne związane z życiem codziennym, ale potrzebuje też siły, by przebić się przez trudności wewnętrzne, związane z życiem modlitwy. Papież Jan Paweł II wskazywał na głęboką „siłę przebicia”, która jest potrzebna każdemu człowiekowi. Chrystus daje każdemu człowiekowi wewnętrzny środek „siły przebicia”, którą jest Eucharystia.
Tekst wyjściowy: Homilia wygłoszona 20 sierpnia 2000 na Tor Vergata przez Jana Pawła II na zakończenie Dnia Młodzieży.
Ks. Jacek Nawrot
